தபால்காரர்

பக்கத்துக்கு வீட்டுக்கு  
தபால்காரர் வரும்பொழுதெல்லாம்
என்னுள் என்னை அறியாது
ஒரு பெருமூச்சு ஓடும் .

அழைப்பு மணி

அழைப்பு  மணி  கேட்டு
அவசரமாய் கதவு திறக்கிறேன் ...
அழைப்பது நீயாக இருக்க கூடாதா என்ற ஏக்கத்துடன் ...

வேறு யாரோ ஒருவர் அங்கு நிற்கையில்
உள்ளே எதோ ஒன்று
சட்டென்று சுருங்கிப் போகும் .

நிஜம்

தூக்கத்தில் அடிக்கடி விழித்துப் பார்கிறேன்
நீ கூப்பிடும் குரல் கேட்டு ...

பிறகுதான் புரிந்தது
நீ இங்கு இல்லவே இல்லை என்று ...

தவம்

இப்பொழுதெல்லாம் எந்த வீட்டில்
தொலைபேசி மணி அடித்தாலும்
என் தொலைபேசியை
எடுத்து பார்த்துக்கொள்கிறேன் ...

அழைப்பது நீயாக இருக்க கூடாதா
என்று என் செவிகள் நாளும்  தவமிருக்கின்றன.

என் பேனா

முன்பெல்லாம் என் பேனா
காகிதத்தின் முன் தலை கவிழும் பொழுதெல்லாம்
என்னை உலுக்கும் ...
"உலக சரித்திரங்களை புரட்டிபோட்ட
என்னை தலை கவிழ வைக்கிறாயே " என்று ...

ஆனால் எப்பொழுது எல்லாம்
என்னை பார்த்து புன்னகைக்கிறது
நான் எழுதுவது "உன் பெயரை " அல்லவா !

உன் நினைவுகள்

என் வழி நெடுகிலும் 

நெருஞ்சி முட்களாய் 

உன் நினைவுகள். 

என் கோப்பை

என் கோப்பை
எப்பொழுதுமே வேற்று கோப்பையாகவே
இருக்கிறது ....
ஊற்ற ஊற்ற காலியாகவே இருக்கிறதே
ஏன் ?!