உன் கடிதங்கள்

என் மேஜை
எங்கும் உன் கடிதங்கள்
சிதறிக் கிடக்கின்றன ...
அவைகளுக்குப்  போட்டியாய்
என் கண்ணீர் துளிகளும் ...

எங்கேயடி இருக்கிறாய் ?

நான் களைப்புற்று நிற்கையில்
எல்லாம் என் தோள் தாங்குவாயே ...
நான் தோற்கும் பொழுதெல்லாம்
என் தலை தடவிக் கொடுப்பாயே ...
இப்பொழுது மட்டும் எங்கேயடி போனாய் ?

உன்னைப் போலவே

காலை நேர அலுவலக
அவசரத்தில் சாலை கடக்கும்
பொழுது கூட, உன் சாயலில்
யாரோ ஒருத்தி சாலை கடக்கையில்
மனம் அது நீயாக
இருக்கக் கூடாதா என்று
என்னை திரும்பிபார்க்கச் சொல்லும்
பின் ஏமாற்றமாய் சட்டென்று தலை  கவிழும் .

எனக்கு நானே...

எனக்கு நானே
பேசிக்கொள்கிறேன் ...
கேப்பதற்கு தான் - நீ
என்னருகில் இல்லையே